мирител | м.

Тој што мири.

армирач | м.

Градежен работник што се занимава со армирање, што армира. Армирачите дојдоа до местото каде што требаше да се гради мостот.

немирен | прид.

Што не е мирен; палав, непослушен. Немирни деца. Немирни ученици.

немирко | ср.

умирања | глаг. им. ср.

Зборот е поврзан со:

посмири | св.

Смири малку, донекаде. Жената ги посмири децата.

мирислив | прид.

Што испушта мирис, што мириса пријатно. Мирисливи цвеќиња.

замириса | св.

Почне да пушта мирис. Пред нив замирисаа капини. Замириса на барут.

замираат

Зборот е поврзан со:

нормирец | м.

Лице кое ги следи и кое ги определува нормите.