едно- | претс.

Како прв дел во сложенки со значење:

еднобоен | прид.

Обоен само со една боја.

еднобожец | м.

Тој што верува во еден бог; монотеист.

еднобожие | ср.

еднобоштво | зам.

Верување во еден бог, монотеи

едновалентен | прид.

Што содржи само една валенција.

едновековен | прид.

Што трае еден век.

едноверен | прид.

Што има една вера.

едноверец | м.

Тој што има една вера.2.Тој што има иста вера со некој друг.

едноверник | м.