острогон | м.

Вид даб; Quercus macedonica.

Острогот | м.

Припадник на древно германско племе.

острозаб | прид.

Што има остри заби. Острозабо чудовиште.

острота | ж.

остроумен | прид.

Што пројавува остроумност, досетливост, духовитост; што размислува бистро, разумно. Остроумен човек.

остроумие | ср.

остроумник | м.

Човек што се одликува со остроумност. Народниот човек е лик на остроумник.

оструже | св.

осуда | ж.

пресуда. Тој беше ослободен од секаква осуда и пуштен на слобода.

осуден | прид.

Глаг. прид. Тој е осуден на доживотен затвор.