прашница | ж.

Горниот дел од прашникот, во форма на торбичка, во кој се создава цветниот прашец. Жолта прашница.

прашок | м.

Многу ситни честички од некоја тврда материја во облик на прав. Прашок за перење. Прашок за печиво. Купи лек во прашок. Ја запраши почвата со прашоци.

прашти | св.

(обично со заменската форма ‒ ја) Избега. Уште во темни зори ја прашти.

праштило | ср.

Сукана врвка (на торба, скутник и сл.). Детето ја фати баба си за праштилото на скутникот.

прашува | несв.

прашума | ж.

Густо обраснат и непрооден шумски предел во тропските и суптропските области; џунгла. Авионот се урна во амазонската прашума.

прашумски | прид.

Што потекнува, што е дел од прашума, што се однесува на прашума. Прашумски растенија.

Праја | ж.

Главен град на Република Зелен ’Рт.

прајазик | м.

Прастар јазик, заеднички за група сродни јазици и теориски установен врз основа на споредувањето меѓу тие јазици. Индоевропски прајазик.

прајазичен | прид.

Што се однесува на прајазик. Прајазични форми.