зазабица | ж.
Воспаление на венците, обично кај коњите. Коњите ги фати зазабица.
зазабница | ж.
зазбива (се) | св.
Почне да збива, да се задишува; (се). Се зазбива од долгото одење по патот.
зазбиван | прид.
Што е задишан. Зазбиван од возбуда. Зазбивани лица.
зазбивта (се) | св.
Се зазбивтав, повеќе од страв отколку од напор.
зазбивтан | прид.
Зазбивтано дете.
зазбира | св.
Почне да збира, да собира нешто; Зазбирал стари монети од пред некое време.
зазбори (се) | св.
зазборува | св.
Почне да зборува; зборува. Ниеден не сакаше прв да зазборува. Момчето зазборува забрзано.
зазвучи | св.
Почне да звучи; се појави, се огласи некаков звук, глас и сл.; Топло зазвучи неговиот глас. Зазвучија удари на камбана. Гласовите оживеано зазвучија.
