китило | ср.
Тоа што служи за китење; накит.
китица | ж.
Кај коњите – перче долги влакна, над копитото на задниот дел од ногата.
китка | ж.
Неколку стракови цвеќе заедно; букет. Секој ден се враќаше од полето со китки мирисни синолички.
Китка | ж.
Планина во Македонија.
китки | и.
киткиритка | ж.
китнест | прид.
Што е украсен со шари, накит, цвеќе и сл. Седна на една старинска фотелја со китнести делови на потпирачот за раце.
Кито | ср.
Главен град на Еквадор.
китоловец | м.
Ловец на китови.
кифла | ж.
Вид печиво во форма на полумесечина. Пекарски кифли.
