коленица | ж.
колено.
коленичав | прид.
Што е покорен, понизен. Кон државата секогаш беше лојален и коленичав.
коленичи | несв.
Клечи, стои на колена. Коленичи на браздата во полето. Коленичеше пред иконата и се молеше.
коленички | прил.
Со клечење, со влечење на колената. Се наведна и така коленички го бакна нежниот цут.
колено | ср.
(анат.) а) Зглоб на човечката нога што ги спојува бедрената и потколеничната коска; дел од ногата на кој се наоѓа зглобот; б) соодветен зглоб или дел од предна или задна нога на животно. Клекна на колена. Има убави колена. Ги раскрвави колената.
колепка | ж.
Постелка, крошна, креветче за мали деца што може да се лула. Бебето спиеше во старата колепка.
колера | ж.
Тешка заразна болест проследена со чести проливи, повраќање и нагло губење на телесната сила.
колерик | м.
Човек склон кон брзо и силно возбудување, раздразнување, што брзо се лути, се кара, избувлив, остар.
колеричен | прид.
Што покажува особини на колерик, што е во состојба на колерик. Колеричен темперамент.
колесник | м.
Кола на две тркала што е влечена од жива сила; двоколка. Се возеше врз сено на разнишан колесник.
