народност | ж.
Припадност кон еден народ; националност. Македонец по народност.
народностен | прид.
Што се однесува на народност, што е својствен за дадена народност. Запознавањето со еден народ, со она што ја прави неговата народносна посебност не може да се замисли без проникнување во светот на неговото народно творештво.
народски | прид.
Што е својствен за народот, за широките слоеви на народот. Народски начин на живеење. Народски збор. Народско кажување.
нарожи | св.
За добиток (теле, јаре и др.) – добие рогови. Јарињата нарожија.
нарои се | св.
Со роење се намножи (за пчели и др.).
нарони | св.
Изрони доволно, колку што е потребно.
нароси | св.
безл. (само 3 л.) Падне роса врз некого, врз нешто. Не излегувај, надвор роси, ќе те нароси.
нарочен | прид.
Што е посебно наменет, за посебна потреба; специјален. Секогаш си имаше нарочна шаховска табла за слепи.
нартекс | м.
Предворје на храм.
наруга се | св.
Се навика по некого, исмее, навреди многу. Одвај се воздржал да не им се наруга.
