орен 1 | прид.
За земја што може да се ора, да се обработува. Орна земја.
орен 2 | прид.
Што е свеж, желен за работа. Значи дека си сѐ уште млад и орен.
ореол | м.
Сјаен или златест круг околу главата на светец на икона или на фреска. Набргу нивните просветителски и светителски ореоли станаа симболи за дејноста на солунските браќа.
оретчен | прид.
Разреден, редок. Земаше оретчена медовина за замрениот крвоток. Оретчената коса му е прибрана под ноќното капче.
оретченост | ж.
Состојба и својство на тоа што е оретчено.
оретчи | св.
Разреди нешто, направи нешто да биде ретко. Неговите посети оретчија во последно време.
орешинка | ж.
Горната зелена лушпа на млад орев.
орешка | ж.
Дрво на орев. Влезе во плевната, на дваесетина чекори од старата орешка.
ори се | несв.
Одекнува, гласно се слуша. Гајдите свират, песни се орат до небо.
оривче | ср.
Дем. и хип. од ориз.
