оспорувач | м.
Тој што оспорува.
оспособен | прид.
Што е подготвен да врши некоја работа, што е во можност да работи нешто. Стручно оспособени кадри.
оспособи | св.
Направи да биде способен за нешто, обучи, подготви за нешто, за некоја работа.
осрамотен | прид.
Што бил изложен на срам.
осрамоти | св.
Нанесе некому срам, срамота. Го осрамоти пред другарите.
остава | несв.
оставачка | ж.
Нели дошло до оставачка.
оставен | прид.
Глаголска придавка од остави.
остави | св.
Стави, кладе, спушти нешто негде со цел таму да остане. Библиотекарот ги остави книгите на масата.
оставина | ж.
Имот или други работи што останале по смртта на некого.
