острец | м.
Остар врв на алатка или на студено оружје.
остри | несв.
Шили врв на нешто, прави да биде остар. Ги остри моливите пред да почне да пишува.
острига | ж.
Вид морска школка чие месо се служи како скап морски специјалитет; Ostrea edulis. Нарача порција остриги.
остриже | св.
Отстрани коса некому сосема. Војниците ги остригоа до гола кожа.
острика | ж.
Тревно растение што има остро стебло и листови; остра трева; Carex aremaria.
острилец | м.
Сечило на алатка или оружје.
острилка | ж.
Тоа што е остро, што има остар врв, остро сечило.
острило | ср.
Сечило на алатка за жнеење, косење, сечење и сл. На еден лист хартија го проба острилото на бричот.
острина | ж.
Особина на тоа што е остро, што сече, реже и сл. Ја испроба острината на ножот. Се изненади од острината на своите заби.
остринка | ж.
острица.
