силина 2 | ж.
силира | св. и несв.
силициум | м.
Хемиски елемент што влегува во составот на многу минерали: кварц, песок и др.; Si.
силициумов | прид.
Што се однесува на силициум.
силник | м.
Лице што прави насилија, што настапува насилно и самоволно во работата. Селаните се спротивставија и ги истераа силниците. Настрада од локалните силници. Силници на власта. Многу силници поминале низ овие краишта.
силнички | прид.
Што се однесува на силник. Силничка дружина.
силништво | ср.
Својство и пројава на силник. Ги издржа сите силништва и гнет. Живееше од силништво над кутрото незаштитено население.
силовит | прид.
силогизам | м.
Посреден дедуктивен заклучок во кој од вистинитоста на два суда ‒ премиси, се изведува вистинитоста на трет суд ‒ конклузија.
силокомбајн | м.
Комбајн за подготвување силажа.
