доблест | ж.
<BOOK> Позитивна особина, добри својства, непорочност. Добрината и доблеста се запретани длабоко во човековата природа.
доблестен | прид.
Чесен; храбар. Доблесни постапки.
доближи | св.
Поднамести поблиску до нешто или до некого. Ја доближи чашката до устата. Таа му ја напипа раката и ја доближи пак до лицето.
доболи | св.
Почувствува болка од нешто. Тие негови зборови најмногу го доболеа.
добори се | св.
Заврши со борењето; престане да се бори. Тој не можеше да се добори со големата толпа луѓе што го притискаше од сите страни.
добојадиса | св.
Заврши со боењето; избои до крај. Тој го добојадиса масичето и го остави да се суши. Овој ѕид треба да се добојадиса.
добразди | св.
Заврши, прекине со орањето. Ја добразди нивата и почна да сее.
добрани | св.
Одбрани нешто или некого. Тешко можеш да го добраниш лозјето од птиците.
добраноса | св.
Заврши со влачењето (со брана), со браносувањето.
добре | прил.
Само во изразите: Добре дојде! Добре најдов!
