клопот | м.
Звук (обично тап и едноличен) што се добива при удирање на еден предмет од друг, при работа на некои машини и сл.; клопање.
клопотавица | ж.
Клопот, клопање.
клопотарец | м.
Вид ѕвонец од лим со карактеристичен звук што му се врзува на добитокот околу вратот. Угичот на вратот носел голем клопотарец.
клопотари | несв.
клопотарник | м.
клопоти | несв.
Произведува, испушта клопот, удира; клопа Возот клопотеше по шините.
клопотка | несв.
Клопоти во помала мера.
клопче | ср.
Конец, предено и сл. намотано во топчеста форма. Клопче преѓа. Клопче волна. Мало клопче конец за везење.
клопчест | прид.
Што е со форма на клопче, што личи на клопче.
клоска | несв.
Тешко трча.
