доброволец | м.
Лице што доброволно, по своја желба, врши, прави, исполнува нешто. Тој се пријави како доброволец во војска.
добродетел | ж.
(книж.) Позитивни, добри особини, морална чистота, непорочност. Ако има некоја добродетел што ја ценам кај жената, тоа е искреноста.
добродетелен | прид.
Што се одликува со добродетели, со високи морални особини. Добродетелен маж. Добродетелни цели.
добродетелство | ср.
Особина на тој што се одликува со добродетели, со високи морални особини. Не знаеше дали ќе биде доволно цврста за тоа добродетелство.
доброди | св.
Пристигне пловејќи. Бродот наш ќе доброди по мирни води.
добродушен | прид.
Што е со добар, благ карактер; што е со добро срце, срдечен. Пред трошната куќичка ме пречека добродушна жена.
доброи | св.
Изброи до крај. Продавачот ги доброи парите и ги стави во касата.
добронамерен | прид.
Што има добри намери, што сака да прави добро на другите. Губернаторот се искажа за него дека е добронамерен човек.
добрососедство | ср.
Состојба на добри односи меѓу соседи. Тоа решение отвора вистински и трајни перспективи за добрососедство, дружба и соработка.
доброта | ж.
