великосвештеник | м.

Свештеник со висок чин. Владетели и великосвештениците го држеле народот во покорност.

Велингтон | м.

Главен град на Нов Зеланд.

велици | прид.

Само во составот ‒ велици пости;

велича | несв.

Слави, фали. Сите го величаа херојот.

величав | прид.

Што е возвишен. Величави подвизи. Величаво дело.

величествен | прид.

Што предизвикува воодушевување, почитување; возвишен. Величествена глетка. Величествено откритие.

величество | ср.

Титула на владател, монарх при обраќање или при споменување. Ваше величество.

величие | ср.

величина | ж.

Тој или тоа што е од извонредна вредност и значење, што е со врвни достоинства, што предизвикува почитување, восхит. Тоа што не го видоа неговите современици беше токму неговата величина. Јас уживам во твојата величина и се гордеам што имам за другар толку голем човек.

велка | ж.