раслабен | прид.

Што е снемоштен, истоштен, немоќен, без сила. Раслабено момче.

раслаби | св.

Направи некого да е бессилен, да е немоќен. Болеста многу го раслаби. Немаштијата ги раслаби децата.

раслече | св.

Слече, соблече, расоблече, отстрани алишта со слекување. Таа ги раслече децата. Момчето ги раслече панталоните.

раслои | св.

Раздели, издели на слоеви нешто што е составено од повеќе слоеви. Тој ги раслои одделните примероци од овие растенија.

расмеан | прид.

Што е насмеан, радосен, расположен во поголема мера. Расмеани лица. Расмеани деца.

расмева (се) | несв.

расмее | св.

Предизвика, поттикне кај некого силно смеење. Таа ги расмеа гостите. Прво ги расмеаја, потоа ги растажија. Таа го расмеа до солзи.

расмрди се | св.

Почне силно да смрди, да испушта непријатен мирис. Месото се расмрди.

расне | несв.

Станува поголем, повисок. Детето раснело многу бргу. Бебето најмногу расне првите месеци од животот.

расност | ж.

Севкупност на добрите особини, одлики на една раса (кај животните); . Расноста кај коњите е услов за успешно грло. Расноста кај говедата е многу важна. Свињи со добра расност.