белвичар | м.
Вид рибарска мрежа за ловење белвици.
Белгија | ж.
Држава во Европа.
Белград | м.
Главен град на Србија.
белевче | ср.
Дем. од белешка 2.
белег | м.
Природен или вештачки знак за распознавање. Покусата нога била само белег. На овците им ставаа белег на десното уво.
белегзија | ж.
белегија | ж.
белее | несв.
Обелува, губи од интензитетот на својата боја. Облеката белее на сонце. Од често перење алиштата белеат.
бележан | прид.
Обележен, означен. Бележан пат. Евреите се движеа бележани.
бележи | св. и несв.
Става белег, ознака. Јагнињата ги бележат на Благовец. Говедата ги бележеа со усвитено железо. Тој го бележеше просторот до шумата.
