свршеник | м.
Момче што направило, договорило свршувачка, што е свршено. Свршеникот ја чекаше шест месеци.
свршенички | прид.
Што се однесува на свршеник и свршеница. Свршенички прстен.
свршеност | ж.
Особина или состојба на тоа што е свршено. Свршеност на дејството.
свршеток | м.
Крај, завршница на нешто, граница до каде што нешто трае. Драмата се ближи до својот свршеток.
сврши 1 | св.
Изврши, изработи, доведе нешто до крај. Тие ја свршија работата за два дена. Тој сврши со пазарот и се врати.
сврши 2 | св.
Договори свршувачка, даде и прими согласност за стапување во брак. Тие ја свршиле ќерката за момчето што го сакала. Таткото ја свршил ќерката без нејзино знаење.
свршувачка | ж.
Чин на давање согласност и одобрување на договор за стапување во брак. Свршувачката се одржа во неделата. Денот на свршувачката брзо дојде.
се 1 | глаг.
Трето лице множина, сегашно време од глаголот сум. Сите се веќе тука. Тие се добри луѓе.
се 2 | зам.
а) Кратка форма за директен објект на повратната заменка себе, со која се удвојува ‒ себе / себеси се; себе. Себеси се фатив во лага.
се- | претс.
Како прв дел од сложенки со значење: а) општ ‒ сенароден, сесловенски, сеопшт. б) нај, наполно, на сите начини ‒ сесилен, сеопфатен, сеприсутен.
